Cookeilanden: Love a little paradise

De Cookeilanden is een archipel die bestaat uit 15 eilanden en de meeste mensen wonen op Rarotonga. In het Maori heten de eilanden Kūki ‘Āirani genaamd en ze zijn, heel verrassend, vernoemd naar James Cook. De Russen gaven in 1820 de eilanden deze naam want Cook, die de eilanden in 1773 en 1777 noemde ze de Hervey islands. Het bijzondere is dat we in deze eilandengroep 5 soorten eilanden vinden: hoog (vulkanisch), laag (sediment), zandbanken, bijna atollen en een atol.

Aitutaki/Araʻura/Utataki
Toen het eiland werd ontdekt in de 12-de eeuw werd het vernoemd naar Te Erui die het eiland liet oprijzen uit de zee. Het eerste Europese contact kwam van Kapitein Bligh met zijn Bounty in 1798.
Aitutaki beschrijft men soms als een “bijna- atol omdat het bestaat uit een lagoon binnen een omringend atol, met een aanzienlijk gebied van hoog land aan één kant. Er staat hier in Arutanga ook de oudste Christelijke kerk van de Cook eilanden.
In 2010 werd het eiland getroffen door cycloon Pat, en dat zie je nog steeds. Alles is wel opgeruimd maar er zijn heel veel veldjes waar nu alleen nog grafstenen staan en het huis dat erbij hoorde is verdwenen. Ook heir begraaft men namelijk familieleden in de tuin. Het eiland werd in datzelfde 2010 dan wel weer tot mooiste eiland ter wereld verkozen door Lonely Planet….

Ankeren
Voordat je aankomt meldt je je aan via een mailadres of whatsapp. Deze gegevens staan in NFL. De marina is hier nogal bijzonder…je vaart door de pas een baaitje in waar je je anker laat vallen en achteruit richting het rif vaart. Daar pakken 1 of 2 anderen je lange lijn aan en binden deze om een blok koraal. Je lijnen slijten wel wat. Er hangen plannen voor de toekomst en men werkt hard om er een strakke marina van te maken. Toch geeft de plek zoals we er nu zijn wel een speciaal gevoel.

Biosecurity: check NFL maar het gaat vooral om fruit en groente. Het is een beetje rad van fortuin of je de hele uitgebreide controle treft of juist niets. 
Er is op 10 min. Lopen een koude douche, ook handig na de whaletour met Bubbles (aanrader!!). Men gaat zeer respectvol met de dieren om. In vergelijking met de eilanden die hier na komen is deze plek het minst toeristisch en absoluut het voordeligst.

Er staan overal afvalbakken maar de opschriften en inhoud zijn verwarrend. Men doet zijn best. Op loopafstand zijn veel supermarktjes met allemaal ander assortiment en een servicegerichte en betaalbare wasserette.

Eiland
In 2025 huren we voor €15 per dag een 125 cc een motorscooter. Daarvoor koop je op vertoon van jouw origineel, bij het politiebureau voor nog geen €2 een lokaal rijbewijs. Helmen draagt men niet. In een dag kun je het hele eiland rond en dat is geweldig! De sfeer is weer compleet anders dan voorgaande eilanden en er zijn al veel invloeden vanuit NZ zichtbaar. We wandelen naar beide toppen: Piraki en Maunga Pu maar het eiland is ook met gemak rond te fietsen. 

Ook bezoeken we het kleine marine research centre waar men druk is om de Clams (reuzemossel) te redden. Dit zijn de grote schelpen met de gekleurde randen die je ziet met snorkelen en ze kunnen wel 200 kilo worden. Afgelopen jaren is de populatie met 98% afgenomen. Helaas mogen ze nog wel steeds gevangen (en gegeten) worden.

Er komt regelmatig de vraag in app groepen om spullen mee te nemen naar Palmerston. Hier wonen 50 mensen en komt zelden een bevoorradingsschip. Wij kopen fruit maar krijgen ook 2 kammen bananen en een grote zak Taro mee als we aangeven waar het naartoe gaat.  

Palmerston (foto ankerbaai, papagaaivissen, x en x)
Dit is een land met een bijzonder verhaal! Het bewoonde eiland Home ligt op een rif met 11 andere, niet bewoonde eilandjes.

Palmerston werd in 1774 door kapitein Cook gezien, maar hij bezocht pas in 1777 het eiland. Hij vernoemde dit onbewoonde eiland naar Henty Temple, de 2-de burggeraaf van Palmerston.  In 1863 arriveerde Wilim marsters die met 3 vrouwen een gezin van 23 kinderen verwekte, waarvan de nakomelingen nu Palmerston bewonen. Palmerston Island is dus het enige eiland in de Cookeilanden waar Engels de moedertaal is en wanneer je het de mensen vraagt, voelen ze zich ook echt Engels. Het kwam in 1901 onder Nieuw-Zeelands bestuur.

Tegen de tijd dat zijn eigen jongste dochter in 1973 stierf, woonden er meer dan duizend nakomelingen van Marsters in Rarotonga en Nieuw Zeeland.
In 1954 kreeg de familie Marsters het volledige eigendom van het eiland. Drie takken van de familie blijven op Palmerston, elk afstammend van een van Williams drie vrouwen.

Ankeren
De aanmeld procedure staat in NFL goed omschreven en vanaf 9.00 uur is er iemand op te roepen voor clearance. Er is eventueel zelf te ankeren buiten het rif, maar er wordt ook weer gewerkt aan mooringboeien. Wij liggen hier met 5 andere boten en dat past met gemak. Na het rif is er een ondiep stuk en de doorgang is lastig. Je gebruikt hier je eigen dingy niet maar je wordt gehaald en gebracht. Hang wel stootwillen op voor je taxiboot maar de service is goed.

Het eiland
Er wonen hier 3 families die ieder hun ‘eigen’ deel hebben, zo ook hun eigen begraafplaats. Het is bijzonder dat overal dezelfde naam op de grafstenen staat al leren we wel dat er tegenwoordig meer partners van buiten het eiland komen. Wel hebben we de indruk dat mensen het eiland verlaten omdat er weinig tot geen toekomstperspectief is. Daarnaast is de verantwoordelijkheid die men vroeger voor elkaar voelde, tegenwoordig iets minder. We kregen een rondleiding en werden uitgenodigd voor een warme lunch.

Er komt onder andere geld binnen door de verkoop van papagaaivis-filets. Men eet het hier ook en het smaakt goed. Verder lopen er wat kippen en varkens. 
Tijdens een rondwandeling zie je dat men voor energie een zonnepark heeft en momenteel is het nog net voldoende voor de bewoners. Het verbruik stijgt natuurlijk met de tijd en het materiaal veroudert. Ook is men bezig met het verbouwen van groente en fruit, maar door te weinig zorg en vruchtbare bodem komt dit niet helemaal van de grond. Onze indruk is dat met het verstrijken der tijd, de samenwerking tussen de verschillende families niet beter is geworden en dit maakt inzet en betrokkenheid lastig.

Met dank aan Leon van de Tournesol die deze geweldige foto maakte van onze boten met zijn drone.

Note: wij informeren je graag op basis van persoonlijke ervaringen. Er is veel informatie te vinden op bijvoorbeeld Navily (havens en ankerplekken, door zeilers), Noforeignland (veel nuttige land-spots, door zeilers) en Noonsite (wereldwijde informatie over formaliteiten per land, haven- en veiligheidsrichtlijnen). Tot slot kun je op onze Polarsteps veel terug lezen over onze persoonlijke ervaringen.